mevcut duruma alışanlardan mısın

Aşk yok mu sence

Sevişmek herkesle aynı mı sence

Kalp yok mu sence

Hayata üşenenlerden misin sen de

İster kırılıp dökülelim

İster yok olup dirilelim

Sevişmeden uyumayalım

Anlaşmadan ölmeyelim..

Hiç cesareti yokmuş gibi

Mecbur susanlardan mısın

Uçmak zor mu senin için

yürümeye bile korkanlardan mısın

Aşk yok mu sence

Sevişmek herkesle aynı mı sence

Kalp yok mu sence

Hayata üşenenlerden misin sen de

İster kırılıp dökülelim

İster yok olup dirilelim

Sevişmeden uyumayalım

Anlaşmadan ölmeyelim

شاعر از کوچه مهتاب گذشت لیک شعری نسرود،نه که معشوقه نداشت نه که سرگشته نبود،سالها بود دگر،کوچه مهتاب خیابان شده بود!

Agladim goz yash larim dondu denize

 ben derdimi kimseye soyleyemedim

با من از احتمال رفتن هم سخن مگو ، می ترسم .

 

ازهجوم خالی اطراف وقتی دیگر نباشی ،

از جادوی بی تفاوتی لغزیدن در مرداب فراموشی ...

 

از همه اینها می ترسم .

 

عزیز روزهای بارانی ام ،

 

می ترسم آن روزهایی را که راه خانه را گم می کنی ،

 

روزهایی که دستت به بلندی بنفش آسمان نمی رسد ،

 
روزهایی که یک جهان اضطراب سهم رویاهایت است ...

 

 تنها بمانی .

 
می ترسم با مویه های باد در روزهای

 

 ناگزیر تشویش تنها بمانی .

می ترسم ، آخر زیاد حوصله نداری .

 
می ترسم خدای ناکرده همه نسبت هایت

 

را با دالان های بازی مان انکار کنی !

 

بگویی : « من پروانه تر از این حرف هایم »

 

و پیله گی خود را از یاد ببری .

 

آی همبازی ... نکند همه روزهایی که بر

 

 من بی تو می گذرد ، بی من باشی .

 

می ترسم دیر کنی ، آنقدر دیر که پیدایم نکنی .

 
می ترسم جایی زیر دست و پای

 

 دلتنگی بمانم و تو هم دیر کنی .

می ترسم آنقدر دیر بیایی که کلید گم شود .

روزی بیایی بی کلید ، پشت در، زیر باران بمانی .

 

چه حرف هایی می زنم ...

من فقط ترسیده ام ، از احتمال نیامدن تو و نیامدن باران

 

 همین .......

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس
سند عشق، به امضا شدنش می ارزد

گر چه من تجربه ای از نرسیدن هایم
کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوز
حتم دارد که به اِحیا شدنش می ارزد

با دو دستِ تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه برپا شدنش می ارزد

دل من در سبدی، عشق به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سالها ... گر چه که در پیله بمانَد غزلم
صبرِ این کرم به زیبا شدنش می ارزد

 "پسرک خواب آلود"

تقدیم به ستاره ای که همیشه تو آسمون عشقم تنها ترین بوده و هست.

من از تو افتاده ترم

ما که به هم نمی رسیم

بسه دیگه بزار برم

کی گفته که به جرم عشق

یه عمری پرپرت کنم

حیف تو نیست کنج قفس

چادر غم سرت کنم؟

من نه قلندر شبم

نه قهرمان قصه ها

نه بنده ی حلقه به گوش

نه ناجی فرشته ها

من عاشقم همین و بس

غصه نداره بی کسیم

قشنگی قصه ی ماست

که ما به هم نمی رسیم

امیدوارم حال تک تک تون خوب و خوش باشه و از زندگی لذت ببرین.

امروز بالاخره اون روز رسید.من از شما فرسنگ ها فاصله دارم و الان که دارم این متن و می نویسم یه بغض لعنتی داره گلوم و فشار میده.بالاخره تصمیم خودم و گرفتم.باهمه ی شرایط سختی که اینجا پیش رو دارم سعی می کنم تا به هدفم نرسیدم امیدم رو از دست ندم.

تصور نمی کنم دیگه بتونم مثل سابق براتون آپ جدید بذارم و بیام سراغتون و وقت کافی برای اومدن به وب و ندارم.

ولی هر موقع که بتونم کامنتهای قشنگتون رو چک می کنم.می دونم که تنهام نمی ذارین.

دلم برای همتون تنگ میشه.دوستتون دارم و هرگز فراموشتون نمی کنم.

توی دلم همیشه سربلندی...

ترانه ی قشنگی بود ولی من دیگه بهش گوش نمیدم.

تو مزاحم نیستی.مثل اینکه یادت رفته اینجا خونه ی خودته.

وقتی می دونی این دل تا ابد فقط واسه خاطر تو می تپه!

سیمای روان ، با شبنم افشان تو می شویم.

پرهایم؟ پرپر شده ام. چشم نویدم ، به نگاهی تر شده ام.

                                                 این سو نه آن سویم.

و در آن سوی نگاه ، چیزی را می بینم ،چیزی را می جویم.

                سنگی می شکنم ،رازی با نقش تو می گویم.

برگ افتاد نوشم باد:من زنده به اندوهم.

ابری رفت،

                        من کوهم : می پایم.من بادم : می پویم.

   در دشت دگر ،گل افسوسی چو بروید ،می آیم ،می بویم.